یه معلم دینی داشتیم می گفت

شعرهای سهراب خوب نیستن

می گفت

وقتی می خوایین به خدا عشق بورزید این شعرها انحرافیه

می گفت چیه که شما می خونین :

و خدايي كه در اين نزديكي است:

لاي اين شب بوها، پاي آن كاج بلند.

روي آگاهي آب، روي قانون گياه.

من مسلمانم.

قبله ام يك گل سرخ.

جانمازم چشمه، مهرم نور.

دشت سجاده من.

من وضو با تپش پنجره ها مي گيرم.

در نمازم جريان دارد ماه ، جريان دارد طيف.

سنگ از پشت نمازم پيداست:

همه ذرات نمازم متبلور شده است.

من نمازم را وقتي مي خوانم

كه اذانش را باد ، گفته باد سر گلدسته سرو.

من نمازم را پي "تكبيره الاحرام" علف مي خوانم،

پي "قد قامت" موج.

... به گمانم معلم دینی مان به اشتباه معلم دینی شده بود...

"از روزی که شمردم، نعمات به اندازه ی شمارشم تنزل نمود!"

زمانی که می شینی برای خودت تو ذهنت برنامه می چینی که من این کارو می کنم اون کارو می کنم حتی برای دیگران هم برنامه می چینی آخرش می بینی، با دلت می بینی که هرچی بیشتر بر پایه ی تواناییهات می خوای جلو بری بیشتر بیچارگی و ناتوانی خودت رو احساس می کنی...

اي مردم! ذره اي به رزق کسي به خاطر هوشمندي اش افزوده نمي شود

و ذره اي از رزق کسي به خطر ناداني اش کاسته نمي شود.

پس کسي که به اين نکته آگاه باشد و به آن عمل کند،

آسوده ترين مردم است

و کسي که اين را بداند و به آن عمل نکند، گرفتارترين مردم خواهد بود.

                                                                             امام علي (ع)

کتاب رضایت از زندگی از عباس پسندیده