اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت

saba441 — Tue, 03 Jun 2008 02:49:18 GMT

سجده آخر را که رفتم زمزمه کردم : یا لطیف ارحم عبدک جاهل ضعیف...

انگار بیشترین جمله ای بود که از نمازم می فهمیدم!

saba441 — Sun, 18 May 2008 15:53:18 GMT

سلام

با کمی اشعار شل سیلوراستاینی چطورید؟

قالب : شل سیلوراستاینی

شاعر : رویا (خواهر سارا)

خواننده : دوستان گل اینترنتی

تنوع

چرا هميشه بايد اينجوري باشه؟چرا نمي شه دوره زمونه عوض شه

و بشه کاراي ديگه کرد؟

چرا هميشه آب بايد مايع باشه؟، يا آفتاب گرم؟، يا يه تيکه يخ سرد؟

بيا بريم يه دنياي ديگه بسازيم تا توي اون،

يه آبشار نوشابه از دل خاک بياد بيرون.

اينجوري بهتره، تنوع ايجاد مي شه،

حتي ممکنه باعث کسب و کار بشه.

اگه بتونيم يخ هاي داغ بفروشيم،

هيشکي نمي تونه بگه کوشيم؟

چون تو سيل جمعيت آدمايي که امضا مي خوان،

براي بهتر ديده شدن روي يه دوشيم،

اونوقت ديگه نبايد کفش بپوشيم،

تا لباس اوني که رو دوششيم،

کثيف بشه و ما شرمنده بشيم.

اگه حاضري بيا بريم يه دنيا بسازيم که توش،

از گربه هاي کفش پوشيده تا سگ هاي کلاه پوش،

از اسباي پنج پا تا بزغاله هاي با روپوش،

جمع کنيم و بياريم بريزيم توش.

آخه ما از بي تنوعي مرديم بابا!

چون يکي نيست برسه به داد ماها،

مي ريم يه همچين دنيايي مي سازيم تا توي اون،

کيف کنيم و بتونيم بگيم آخ جون.

ولي يه مشکلي پيش مياد و اونم اينه که،

تنوع اين دنيا هم يه روزي مي پوکه.

و ما بايد بريم دنبال يه دنياي متنوع ديگه،

تا توي اون...

قرص بقا

يه رو رفتم تو بقالي،

يارو داد مي زد: بيا دارم چيزاي عالي.

از آب پرتقال تا کرکاي قالي.

بهش گفتم ببخشيد آقا،

شما دارين قرص بقا؟

نگاهي انداخت بهم چپ چپ ،

بعد زد روي ميزش: تپ تپ.

که آهاي شاگرد وراج،

اينقدر نده پاي تلفن باج،

بيا بده به اين آقا،

يه بسته قرص بقا.

بعد رو کرد به من و پرسيد:

اين قرصا رو واسه کي مي خواستيد؟

گفتم واسه خودم،

چون قرصاي قبليمو گم کردم،

آخه مي دونيد من بايد تا ابد زنده بمونم،

تا بتونم آخرشو بدونم.

که آخر دنيا چي مي شه؟ آيا واقعا خورشيد کوچيک مي شه؟

داشتم با اون يارو حرف مي زدم که شاگرده،

اومد و گفت که قرصا رو تموم کرده.

چون کساي ديگه اي بودن که به جاي من،

مي خواستن تا ابد زنده بمونن.

اونوقت من موندم و يه شخصيت ضايع.

از ضايعي داشتم آب مي شدم، يعني مايع.

که اي بابا به من نيومده تا ابد زنده بمونم،

من همين فردا مي ميرم ، خودم مي دونم.

چون بايد کارنامه مو براي بابام بخونم.

اونوقت بايد دودستي بچسبم به جونم،

که تا ابد که نه، تا هفته ي ديگه زنده بمونم.

آدامس بادکنکي

از يه مغازه تو همين نزديکي

خريدم يه آدامس بادکنکي

روش نوشته بود: "خطرناک؛

مخصوص آدماي چالاک،

که مي تونن تو موقعيت اظطراري،

خودشونو نجات بدن و بشن فراري"

اون موقع منظورشو نفهميدم

موقعيت اظطراري کجا بايد مي ديدم؟

برا همين شک نکردم و خريدمش زود

(راستش رو بخواين قيمتش خيلي گرون بود)

با خوشحالي رفتم پيش دوستم

تا بهش پز بدم با آدامسم

بهش گفتم ببين من چي خريدم

و آدامسم رو گذاشتم تو دهنم و جويدم.

و بعد از چندتا گاز زدن توي اون دميدم.

اون موقع بود که موقعيت اظطراري رو ديدم.

ولي ديگه خيلي دير شده بود؛ اينو بعدا فهميدم.

چون با دميدن توي اون آدامس

يکدفعه در اومدم به حالت بالانس

با اون بادکنک گنده ي جلو دهنم

ناگهان ديدم که دور از زمينم.

دوستم از ترسش فرار کرد

و قلب من پر شد از درد

چون تو اون ارتفاع صد چارکي

هيشکي نبود جز من و آدامس بادکنکي

برا همين دل رو زدم به دريا

سوزني درآوردم به تيزي نيش مالاريا

فرو کردمش توي بادکنک

و افتادم پايين با فرياد کمک

محکم خوردم به زمين جلوي مغازه

آقاهه اومد بيرون و گفت شانس آوردي پسر جون، تازه

تو اولين نفري هستي که سالم موندي؛

راستشو بگو، آدامس به اين جالبي کجا ديدي؟

مي خواي يه دونه ديگه بهت بدم؟

لازم نيست پول بدي، به عنوان کادو بهت مي دم.

منم که ديدم اوضاع چه شکليه

فرار کردم و گفتم اين چه آدميه؟

اون موقع بود که تصميم گرفتم

آدامس بادکنکي رو بذارم کنار، پس رفتم؛

و يه آدامس معمولي گرفتم.

saba441 — Fri, 25 Apr 2008 10:14:30 GMT

وجودم؛ ادامه ام؛ همه شده پاسخ جدی به این سوال!

اگر من مسلمانم؛ من به قدرت لایزال الهی تکیه کرده ام؛ چرا آنکه منظم است، آنکه موفق است، آنکه نتایج تلاشش را می بیند کس دیگریست؟!

مگر نه اینست که اسلام دستور دنیای ما هم هست؟ پس چرا آنکس که در این دنیا می تازد من مسلمان نیستم، دیگریست؟!

saba441 — Thu, 17 Apr 2008 14:04:18 GMT

عشق بود، حسرت عقل را داشتم. عقل آمد، عشق رفت، حسرت عشق را دارم. اما این بار از دستش نخواهم داد...

در حسینیه ی شیراز حادثه ای عظیم به وقوع پیوست...

پارسال مردی به همراه عروسش به خانه ی بخت می رفتند.

میان راه اذان دادند.

مرد ماشین را کنار زد و به نماز ایستاد.

امروز آن مرد سر تا پایش در این حادثه سوخته است.

چه می توانم بگویم که از هرم آتش عشق هم می هراسم، چه رسد به خود آتش عشق...

این همه تلاش می کنم، وقت می گذارم، برنامه می چینم تا درس بخوانم، فعالیت کنم، کارهای بزرگ

انجام دهم، "برای خودم کسی بشوم"!

بعد می گویم خدا چرا از من آن نگاه عاشقانه را گرفته ای؟...

کاش می فهمیدم چقدر سوالم قدرنشناسانه است!

saba441 — Mon, 07 Apr 2008 06:42:18 GMT

دعایی که در ابتدای سال می خوام به درگاه خدا داشته باشم...

خداوندا در این سالی که نام آن را شکوفایی و نوآوری گذاشته اند من از تو موفقیت نمی خواهم بلکه آنچه می خواهم دلی بزرگ است که قوتش معرفت تو باشد...

چراکه هرچه بیشتر موفقیت های صوری بخواهم پایانی برای آن نخواهد بود و مرا سیراب نخواهد ساخت، اما دل بزرگ نه تنها هماره ناب ترین ها را می طلبد، موفقیت ها هم خودشان به سمت آن جاری می شوند...

saba441 — Wed, 02 Apr 2008 18:15:18 GMT

در این روزهای آغازین سال همراه با زیبایی بی حد و حصر بهار مطالب بسیار زیبایی زینت بخش مغز کج و کوله ی من شد که نه تنها وجودم در زیبایی بهار به وجد آمد بلکه درونم هم در زیبایی این ناخنکها به دریای معرفت به رقص مستانه ای در آمد!

و اما ۲ مورد از اونها :

۱) ما آدما بعضی وقتا راجع به یه چیز فکر می کنیم همینه و لاغیر! و اصلا به ذهنمون نمی رسه که غیر از این هم می تونه باشه اما اونی که بتونه حقیقتی که فکر می کنه همینه رو وجه دیگه اش رو ببینه، نمی تونم توصیف کنم در چه دنیای وسیعی رو به خودش باز کرده!...

۲) چقدر زیبا می شه حسی چون "خواستن داشته های دیگران" و حتی نه به بدی حسادت، بلکه فقط خواستن آن برای خود را با سهیم شدن در خوشحالی دیگران به زیبایی "بی نیازی" تبدیل نمود! و این از اون تبدیل هایی است که ما خودمون درش هیچ نقشی نداریم برای همین انقدر عجیب زیباست!

خوشحال می شم شما هم از زیبایی ذهن های بهاریتان با ما در میان بگذارید!

بابابزرگ قهرمان من!

saba441 — Sun, 23 Mar 2008 06:14:18 GMT

بابابزرگ خونه تنها مونده بود. همه برای عید رفته بودن مسافرت. بابابزرگ دلش شور خونه رو می زد.

کتاب می خوند که صدایی ازطبقه ی بالا شنید! رفت ببینه چه خبره. افغانیا تو خونه روبرویی مشغول بودن و بابا بزرگ میترسید کسی رفته باشه طبقه ی بالا. بابابزرگ رفت تا تو حموم طبقه ی بالا که خونه ی پسرش بود سرک بکشه... که در حموم بسته شد!

و اونجا بود که بابابزرگ دید حموم دستگیره نداره! ساعت 10:30 صبح روز دوم فروردین 87 بود.

بابابزرگ نگاهی به در انداخت. چارچوب در به سمت بیرون بود و در به هیچ عنوان با لگد باز نمی شد.

بابابزرگ تلفن رو با خودش تا طبقه ی بالا هم آورده بود اما داخل حموم دیگه نیاورده بود.

حالا بابابزرگ باید چی کار می کرد؟ اما بابابزرگ تسلیم نشده بود! سبد رو پر از رخت چرک کرد تا محکم بشه یه لگن روش بشکه ی آب روش تا خودشو بکشه بالا و به پنجره برسونه...

ساعت 17:00 (5 بعدازظهر) بود که ما همین طوری برای احوال پرسی با بابابزرگ تماس گرفتیم. بابابزرگ گوشیو برداشت...

و ما رفتیم خونه ی بابابزرگ ...

بله بابابزرگ بعد از هفت، هشت ساعت تلاش خودشو از تو پنجره ی حموم بیرون کشیده بود!

اون موقع بود که من از همیشه بیشتر به بابابزرگ قهرمانم افتخار کردم!

روزی روزگاری...

saba441 — Thu, 13 Mar 2008 12:54:18 GMT

روزی روزگاری دختری بود که تنها زندگی می کرد. تنهای تنها تو یه خونه که از همه جا دور بود و دختر، سکوت وجودش را فرا گرفته بود.

به آسمان نگاه می کرد، زیبا بود، اما زیبایی آسمان برایش کافی نبود. توی حیاط مورچه ها را تماشا می کرد، اما دیدن مورچه ها برایش کافی نبود.

در آن سکوت وجودش هیجانی را حس می کردکه برایش مبهم بود.

صبح که می شد، خورشید خانم نورش را بر دستان دخترک می انداخت و دستان دخترک گرم می شد و می اندیشید چرا این نور باید دست من را گرم کند؟

چرا از یک سوراخ کوچولو (چشمانش) می توانم دنیا را ببینم؟

و هزاران چرای دیگر...

روزها و شب ها به سراغش می آمد و دخترک را سکوت و سوال هایش احاطه کرده بودند...

دخترک وقتی در سکوتش فرو می رفت احساس می کردتنها نیست اما نمی دانست غیر خودش چه کسی را با خود دارد.

نه قبلی داشت، نه بعدی. دخترک تنها حال را به همراه داشت.

چیزی یاد نگرفته بود. تنها معلوماتش آنچه بود که به چشم می دید و با دست و پا لمس می کرد و ...

یک روز دخترک از همه ی چیزهای تکراری اطرافش خسته شد و تصمیم گرفت کمی آنطرفتر برود.

به راه افتاد.

کمی که رفت دوباره به خانه اش رسید! برایش عجیب بود! از سمت دیگر رفت و باز هم به خانه اش رسید!

آری! دخترک در یک کره ی کوچک زندگی می کردکه تنها او و خانه اش و طبیعت اطرفش در آن بودند و آسمانی که بالای سرش بود...

نمی دانست چه بر سرش آمده است؟ چه باید بکند؟!

باید چه کار می کرد؟

دیگر نتوانست، اشکش در آمد!

گریه کرد و گریه کرد... آخر دلش پر از غصه شده بود... از این هه تنهایی...

احساس می کرد هیچ چیز وجود ندارد که به خاطرش زندگی کند!...

آنقدر گریه کرد که دلش از هرچه غصه بود خالی شد و احساس کرد دلش گرم شده است...

اما این بار انگار آنکه را که غیر از خودش در وجودش احساس کرده بود، واضح تر می دید!

دلش خواست او را بغل کند!

ناگهان خود را در آغوش موجودی مهربان دید، که با دستانش اشکهای او را پاک می کرد و به گونه هایش بوسه می زد. از او پرسید : تو کی هستی؟

جواب داد : مادر!

دخترک تکرار کرد : مادر!

و در دلش شادی بی اندازه ای جوشید!

انگار باز هم آن کسی را که در وجودش بود واضح تر ی می دید...

دلش می خواست باز هم از او چیزی بخواهد! آخه بار قبل که خواسته بود، خیلی خوشحال شده بود!

پس باز هم خواست و خواست و خواست ...

به یکباره، کره ای بزرگ با انبوهی از آدمها، خانه ها، درختان، ستارگان و ... پدید آمدند!!

دخترک دیگر در یک کره ی کوچک تنها نبود! حالا دیگر همه چیز بود! همه چیز!

اما می دونید چی شده بود؟

بله، دخترک بدجوری به اونی که در دلش بود علاقه پیدا کرده بود!

اون یه مادر فرستاده بود تا اشکهای دخترک رو پاک کنه...

یه عالم آدم فرستاده بود تا اونو از تنهایی در بیاره...

یه کره ی بزرگ فرستاده بود تا جای کافی برای زندگی داشته باشه...

و هزاران هزار چیز دیگه...

اون از تو دل دخترک بهش نگاه کرده بود و همه چیز بهش داده بود... اما دخترک دیگه اون همه چیز رو نمی خواست، این بار دخترک از اونی که تو دلش بود خودش رو می خواست!

چون از همه مهربون تر بود و از همه بیشتر دوسش داشت، چون...، چون...، اما دخترک دیگه فکرش نمی رسید که چرا اونو می خواد، اینو می دونست که فقط فقط اونو می خواد!

اون وقت بود که دختر قصه ی ما دو تا بال قشنگ مثل پروانه ها در آورد و پر کشید تو آسمونا...

همه ی اونایی که روی کره زندگی می کردن نفهمیدن چی شد که به وجود اومدن اما دخترک از اون بالا، تو بغل مهربون ترینش، شب و روز، کره و آدماشو نگاه می کرد...

و هر از گاهی که یه آدم تو سکوتش، تو تنهاییش، با دلی پر از غصه به آسمون نگاه می کرد، دخترک براش یه چشمک می زد

و اون آدم نگاهش تو نگاه دخترک می افتاد و همه ی غصه هاش تموم می شد...

saba441 — Thu, 06 Mar 2008 14:53:18 GMT

من خیلی ترسو هستم...

خیلی وقتا می دونم باید چیزی رو کنار بذارم تا دریایی از اونایی که همیشه حسرتشو دارم برام باز بشه

اما در کمال حماقت کنار نمی ذارم......

پیدا شدن عیوب آدم بر آدم و ناراحت شدن سر دونه دونشون آدمو حرکتی می ده که قطعا از حرکت

نکردن و به طبع نشناختن و غصه نخوردن بهتره

حيرت انگيز!

saba441 — Fri, 29 Feb 2008 13:06:18 GMT

بابا امروز مي گفتن برام ميلي اومد از يکي از دوستان نزديکم! که من در کنيا هستم و دزد جيبم

را زده و همه چيزم را برده است!! به سختي تونستم به شما ميل بزنم که اگر بتونيد برام پول

بفرستيد...!

بابا هم نگران؛ زنگ زده بودن به طرف!

حالا طرف کجا؟ تهران!

پس جريان چيه؟ هيچي، براي اون بنده ي خدا(دوست بابا) ميلي اومده بوده از طرف

Yahoo administrator ! که "فرصت استفاد ي شما از ميلتون به اتمام رسيده اگر مايل

به ادامه استفاده هستيد اين فرم رو پر کنيد." (که پسورد هم قسمتي از فرم ارائه شده بوده) و

طرف هم که مورد مشکوکي به نظرش نيومده بوده پر کرده و ميلش افتاده بود دست اون يارو!؛

اونم با ميل دوست بابا ميل زده بوده به بابا که من گير افتادم پول مي خوام!!!

دوباره چند روز بعد؛ يکي ديگه از دوستان بابا ميل زده تو هتل همه چيمو زدن از تو کامپيوتر لابي

به سختی با شما تماس گرفتم ، مي توني پول بفرستي؟... ...

حالا غرض از اين داستان عجيب(!) اينکه مراقب باشيد بلايي که به سر اين 2 نفر اومده و

ميلشون رو از دست دادن بر سر شما هم نياد